home > verslag uit de savanne
Al vroeg vertelde het leven me op haar typische, bijwijlen keiharde manier, dat er meer moest zijn. Meer dan die stemmen in mijn hoofd, meer dan wat anderen me vertelden. De zoektocht naar dat meer bracht me op tal van plaatsen en bij tal van mensen. Onrust en nood aan goedkeuring stuwden me vooruit, van job naar job. Zou ik trainer worden? Of misschien communicatiespecialiste? Hmm, vertaler dan? Copywriter. Consultant? Aha, toch weer trainer! Coach? Groepen begeleiden...?
Zo druk doende en hard onderweg naar ‘ik weet niet waar’, begon langzaam maar zeker iets tot me door te sijpelen. Ontmoetingen met mensen brachten me bij iets wat ik simpelweg altijd over het hoofd had gezien. Iets zo eenvoudigs dat het me tot dan toe niet eens was opgevallen. Ze brachten me bij het Nu. En in het Nu gewoon moeiteloos zijn wie ik ben.
Begrijp me niet verkeerd: de stroom loopt verder, voorbij een afwisselend landschap van hoogtes en laagtes. En iedere dag leert me iets nieuws. Maar het vechten maakt meer en meer plaats voor aanvaarding, het zoeken voor beleven, het willen weten voor verwondering, het eindeloze piekeren voor een binnen- en buitenwaaien van gedachten, het krampachtig vasthouden voor sneller loslaten. En zoveel meer rust…
Dus zie ik nu verwonderd toe hoe Ziraffa op de wereld staat, als procesbegeleider, human design coach en schrijfster… met de wens iets van dit alles te kunnen delen met de ander. En uiteindelijk ook dat weer helemaal los te laten.
Laat je je graag mee verwonderen? Ziraffa blogt
