Life from the Savannah

Een kruimelsprookje*

Er was eens een land waar mensen met z’n allen tussen lachspiegels leefden. Omdat ze er al generaties lang in staarden, vonden ze hun vreemde gezichten en vervormde lichamen helemaal niet vreemd of vervormd. Zo hoorde het gewoon. Ergens diep van binnen wisten sommige mensen wel dat het niet helemaal echt was. Maar ze vonden het veiliger om te zwijgen. Geen slapende honden wakker maken, dachten ze, daar komen alleen maar problemen van.

Tot op een dag een klein meisje ging spelen op zolder, en onder de vele lagen stof, oude dozen en koffers, een gigantisch grote spiegel ontdekte. Tja, hoe kon het ook anders, dat doen kleine meisjes nu eenmaal in sprookjes. Nieuwsgierig als ze was – want dat zijn kleine meisjes ook altijd – keek ze naar haar spiegelbeeld. Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeek! Ze schrok zich te pletter. Wat een vreemd wezen staarde terug naar haar. Het leek zo, zo… echt? Haar moeder hoorde haar gillen en repte zich de trap op. ‘Wat is er aan … ?’ Ze verstomde toen ze de spiegel zag, en de vragen in de ogen van haar dochtertje. Antwoorden had ze niet. Maar ze wist dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn.

Het verhaal vertelt niet wat er verder met die spiegel is gebeurd. Maar als het waar is wat ik hoorde, werd die avond in het huis van dat kleine meisje gevoeld, gehuild, gelachen en gedanst als nooit tevoren.

Er is veel gebeurd sinds mijn vorig bericht op deze blog. Zowel in de wereld als in mij. Er zijn maskers gevallen en systemen onthuld, er werd om verandering geschreeuwd en er is verandering gekomen, er is gevoeld, gehuild, gelachen en gedanst als nooit tevoren. De wereld en ik, we staan aan het begin van een magisch jaar…

Hoe ziet dat er dan praktisch uit?

Vanaf 2009 intensifieer ik mijn samenwerking met Big Bazart: procesbegeleiding doe ik vanaf nu hoofdzakelijk onder hun vlag. Daarnaast geef ik ook mijn coachingpraktijk een nieuwe wending: ik doe geen pure Human Design Chart analyses meer, maar gebruik wanneer gepast Human Design in mijn coaching. Je leest hier alles over op mijn vernieuwde site: www.ziraffa.be. Verder co-organiseer ik de volgende maanden events rond Human Design en Advaita Vedanta, en huppel ik nog steeds de wereld rond als Ridder van Nu.

Lieve mens. Ik ben blij dat je er was in 2008. Ik kijk uit naar je in 2009.

*kruimelsprookje = een klein, lief verhaaltje met wat kruimels waarheid

Het is best wel spannend om dit bericht te schrijven. Even spannend als drinken is voor een giraf: om bij het water te kunnen met haar lange tong, moet ze vooroverbuigen en door haar poten zakken. Het ideale moment voor roofdieren om dit anders zo goed als ongenaakbare dier te verrassen. Op je kwetsbaarst zijn wanneer je je laaft aan iets zo levensnoodzakelijk als water… De metafoor zit me als gegoten.

Ja, ik beken, ik ben met gebogen hoofd door de knieën gegaan. De reden was even levensnoodzakelijk als eenvoudig: ik had dorst.

Het was zo makkelijk om het te negeren. Maandenlang. De bomen rond me zagen er zo sappig uit, de regen viel me als vanzelf in de mond, ik at iedere dag mijn buikje rond aan de vele uitdagingen op mijn pad. Oké, af en toe haperde er wel iets, links of rechts, maar niets onoverkomelijks leek me. Even een pleister op de wonde, en hupsakee, de volgende boom stond al te wachten. Aan de kant van de weg niets dan juichende mensen: ga ervoor meisje, ga ervoor!

Tot een tiental dagen geleden.
Het stopte.
Mijn benen weigerden dienst. Genoeg, schreeuwden ze me toe, genoeg.
Mijn hart stond even stil. Luister, riep het, luister.
Mijn ogen liepen over. Laat los, vroegen ze, laat los.

In een tel die eeuwen leek te duren, boog ik het hoofd, viel op mijn knieën en dronk mijn tranen.

Aan de kant van de weg stonden de mensen van daarnet nu stil naar me te kijken. Hun blikken warm. Hun hele wezen op de uitkijk, als een troep giraffen die als vanzelfsprekend hun drinkende maatje beschermen. Ik buig opnieuw het hoofd, deze keer uit dankbaarheid. Wat een genade.

…

Ziraffa is even toe aan een verkwikkende winterslaap. Het ideale moment om af te werken wat afgewerkt moet worden, te beëindigen wat beëindigd moet worden, passie te herontdekken en zo de savanne klaar te maken voor nieuw leven, een nieuwe geboorte.

Misschien toon ik me in de ogen van sommigen kwetsbaar door hier zo open en bloot te schrijven over een falen, een inzinking, een periode van diepe herbronning… Het zij zo. Naar mijn gevoel heeft deze wereld nood aan mensen die durven falen. J.K. Rowling is het met me eens: haar speech aan de kersverse afgestudeerden van Harvard vertelt over ‘the benefits of failure’…