Life from the Savannah

‘Coachen is iets in beweging brengen.’ Dit hoorde ik vandaag in een workshop over coaching. Ik nam mijn notitieboekje en liet mijn pen me vertellen wat dit dan voor mij zou betekenen, in mijn praktijk. Wat doe ik, met Human Design Coaching? Wil ik iets in beweging brengen? En zoja, hoe doe ik dat dan?

Wat ik opschreef was ‘ruimte creëren waardoor er in je denken iets kan bewegen.’

In mijn geest is ruimte creëren onlosmakelijk verbonden met aanvaarding. En dan heb ik het niet over een gelaten ‘tja, dan is het maar zo’ en het stiekem toch anders willen, maar een totaal, onvoorwaardelijk en dankbaar loslaten van wat er niet is, en omarmen wat er wel is. Niet zomaar de kreet ‘Het is wat het is’ eruitgooien, maar elk woord ervan proeven en er oprechte liefde bij voelen. Kijken naar dat wat je het meest irriteert, en dat nog eens doen. En nog eens. Tot het vechten mag stoppen… Ruimte.

Human Design is een instrument dat die ruimte kan creëren. Het kan de vinger precies op die plekken leggen waar patronen en conditioneringen je in hun ban houden. Waar frustratie, verbittering, kwaadheid en ontgoocheling ontstaan. Zonder oordeel. Geen moraal, geen goed of slecht. Gewoon zien wat er is vanuit een diepe, diepe herkenning. Kunnen loslaten wat niet van jou is en je overgeven aan de ware autoriteit in jouw systeem. Erop vertrouwen dat je vehikel weet welke kant je op moet. Geen beweging forceren maar laten ontstaan…

‘En dan, waar ga ik dan naartoe, wat is er dan, welke kant ga ik uit?’ schreeuwen de stemmetjes in ons.

Eerlijk? Ik heb geen idee. Ik bied je hoogstens de rust van het lege speelvlak in jou en een praktische tool om keuzes te leren maken vanuit jouw innerlijke autoriteit, vanuit jouw passie, jouw unieke wezen. Van daaruit zullen nieuwe patronen, nieuwe conditioneringen ontstaan. En als het mag, ben je dit keer meer dan de acteur overgeleverd aan de grillen van een onzichtbare regisseur. Als het mag, overstijg je beiden en word je de alerte toeschouwer van je eigen prachtige leven.

Enkele weken geleden zat ik er nog midden in: de Nevada woestijn, the Burning Man. Tienduizenden mensen op een zestal vierkante kilometer zand. Tienduizenden trillingen, tienduizenden frequenties die er samen op een of andere manier in slagen om muziek te maken. In een gesprek met vrienden vergeleek ik het met een radio die je haarfijn kunt afstellen. Ieder individu vond voor iedere cel van zijn of haar lichaam een plekje in die kakafonie. Precies mogen zijn wie je bent: ik had het nog nooit eerder zo vrij, zo open, zo op de millimeter correct meegemaakt. Dit festival heeft heel wat vragen bij me opgeroepen, maar bracht me ook een aantal mooie antwoorden. En nu terug aan het werk, neem ik wat van die antwoorden mee…

Processen begeleiden is namelijk ook wel een beetje als het bedienen van een radioknop: je stemt je frequentie af op je omgeving door met een intense, oordeelloze focus te luisteren naar het geruis achter de geluiden. Je vingers draaien instinctmatig wat naar links… wat naar rechts… nog wat meer… tot je van het ene op het andere moment de klik maakt naar die unieke, onmiskenbare, zuivere energieflow: alles loopt, wat niet loopt vindt toch zijn plek en mensen hebben er zin in. De geest open, het hart open, de ogen open, de toekomst open. Music Maestro…