I just renewed my website. The outer sign of a deep inner process that has been going on since months. But I already came to the conclusion this is also nothing but a milestone. ‘One second later, and everything is different’, it says in my e-mail  signature. How could I ever really pin down what I do and what I stand for? It is and will always be a constant movement from not knowing to clarity and back. And somewhere between the waves, change happens. Who knows, this might even mean I’ll start blogging again more often Let this  already be a good start.

’smile’ from Nic Askew on Vimeo.

Check out more of Nic Askews work: beautiful…

Since I moved from Brussels to Meise, from metropolitan city to green fields, those words really started meaning something to me. The experience of living in a big city for over ten years has become a part of me. I am a big city. I live like a big city, a hectic, lively, exciting, ever changing environment. I eat, talk, write, sleep on the rhythm of city streets.

Changing my environment hasn’t changed that. Not yet. It takes time to really embrace the new. The slower pace. The silence. The more subtle changes of nature. Shifting clouds. Sunrise…

To become this, I need to experience it. Walk. Watch. Wonder. More than once, more than ‘just having a taste’. I need to be immersed in it all.

Now I really grasp this. This is how people can change. By experiencing things. By living them. By feeling good, even having fun while doing this. When I help people to meet differently and to hold conversations that matter, I offer something that cannot be chained in words, not even in images. I offer the experience.

And so did the people who made the video below. Enjoy

Anyway, the most important sentence I wrote in the previous message was in English: ‘Change is in the Air’. Check out my website, it has a new focus, with some new links to cool projects, organisations and networks I am involved in, like De Genks, Art of Hosting, and Cannova. And my new address, from October on.

And just as a little extra, let me end by sharing a very important sentence I have learned in Berlin this Summer: Listen Loudly! If only all people on this crazy planet earth could do this a bit more…

Love to all of you out there
Stien

Maar nu dus een nieuwe start. De turbulentie is nog lang niet voorbij, maar het voelt nu al alsof tal van wegen zich openen. Mijn site is aangepast aan de huidige situatie: mijn focus ligt opnieuw op het werken met groepen. Projecten als De Genks en opleidingen als The Art of Hosting en Systemisch Werken brachten me nog dichter bij mijn echte passie. Mijn activiteiten rond Human Design staan even op een laag pitje, ik ben volop bezig met het systeem te bestuderen en uit te zoeken wat ik er nu eigenlijk mee wil. Big Bazart is Change Designers geworden, newshoestoday komt me steeds nauwer aan het hart te liggen. Ik werk mee aan een prachtig project van een goede vriend in Barcelona: Cannova. Mijn internationale contacten groeien, mijn lokale wortels worden ‘groener’: begin oktober verhuis ik alleen met mijn poezen van Brussel naar het meer landelijke Meise, een hele stap na tien jaar hartje Stad en twee jaar samenwonen. En en en…

Met andere woorden: change is in the air. Meer nog, er zijn vrachtvliegtuigen vol verandering uit de hemel komen vallen Niet altijd simpel om met dit alles om te gaan, mijn gezondheid had er het voorbije halve jaar dan ook wat onder te lijden: het sloeg letterlijk op mijn ademhaling. Maar ook daar is nu verandering in aan het komen: ik adem diep en ga midden in het leven staan. ‘t Is zot hoe angst dan verdwijnt als sneeuw voor de zon en plaats maakt voor openheid en nieuwsgierigheid.

Omgaan met verandering en met elkaar, we kunnen het niet vroeg genoeg leren. Volgend filmpje is het eerste deel van een reeks die mij alvast tot tranen toe heeft bewogen. Een Japanse leraar en zijn klas. Heel inspirerend en de moeite waard om er even de tijd voor te nemen ze allemaal te bekijken op you tube…

En dan is er gewoon wat er gebeurt.

Het contrast is soms miniem, soms enorm. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik het beter niet probeer te weten. Het is zoals Elizabeth Gilbert in het filmpje hieronder zo helder vertelt: iedere dag sta ik weer klaar om ‘my part of the job’ te doen. Er zijn. De creatieve genius van het leven doet al het andere.

Het wonderlijke hiervan? Er gebeurt zoveel meer dan ik ooit had kunnen bedenken!

Er was eens een land waar mensen met z’n allen tussen lachspiegels leefden. Omdat ze er al generaties lang in staarden, vonden ze hun vreemde gezichten en vervormde lichamen helemaal niet vreemd of vervormd. Zo hoorde het gewoon. Ergens diep van binnen wisten sommige mensen wel dat het niet helemaal echt was. Maar ze vonden het veiliger om te zwijgen. Geen slapende honden wakker maken, dachten ze, daar komen alleen maar problemen van.

Tot op een dag een klein meisje ging spelen op zolder, en onder de vele lagen stof, oude dozen en koffers, een gigantisch grote spiegel ontdekte. Tja, hoe kon het ook anders, dat doen kleine meisjes nu eenmaal in sprookjes. Nieuwsgierig als ze was – want dat zijn kleine meisjes ook altijd – keek ze naar haar spiegelbeeld. Eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeek! Ze schrok zich te pletter. Wat een vreemd wezen staarde terug naar haar. Het leek zo, zo… echt? Haar moeder hoorde haar gillen en repte zich de trap op. ‘Wat is er aan … ?’ Ze verstomde toen ze de spiegel zag, en de vragen in de ogen van haar dochtertje. Antwoorden had ze niet. Maar ze wist dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn.

Het verhaal vertelt niet wat er verder met die spiegel is gebeurd. Maar als het waar is wat ik hoorde, werd die avond in het huis van dat kleine meisje gevoeld, gehuild, gelachen en gedanst als nooit tevoren.

Er is veel gebeurd sinds mijn vorig bericht op deze blog. Zowel in de wereld als in mij. Er zijn maskers gevallen en systemen onthuld, er werd om verandering geschreeuwd en er is verandering gekomen, er is gevoeld, gehuild, gelachen en gedanst als nooit tevoren. De wereld en ik, we staan aan het begin van een magisch jaar…

Hoe ziet dat er dan praktisch uit?

Vanaf 2009 intensifieer ik mijn samenwerking met Big Bazart: procesbegeleiding doe ik vanaf nu hoofdzakelijk onder hun vlag. Daarnaast geef ik ook mijn coachingpraktijk een nieuwe wending: ik doe geen pure Human Design Chart analyses meer, maar gebruik wanneer gepast Human Design in mijn coaching. Je leest hier alles over op mijn vernieuwde site: www.ziraffa.be. Verder co-organiseer ik de volgende maanden events rond Human Design en Advaita Vedanta, en huppel ik nog steeds de wereld rond als Ridder van Nu.

Lieve mens. Ik ben blij dat je er was in 2008. Ik kijk uit naar je in 2009.

*kruimelsprookje = een klein, lief verhaaltje met wat kruimels waarheid

Ja, ik beken, ik ben met gebogen hoofd door de knieën gegaan. De reden was even levensnoodzakelijk als eenvoudig: ik had dorst.

Het was zo makkelijk om het te negeren. Maandenlang. De bomen rond me zagen er zo sappig uit, de regen viel me als vanzelf in de mond, ik at iedere dag mijn buikje rond aan de vele uitdagingen op mijn pad. Oké, af en toe haperde er wel iets, links of rechts, maar niets onoverkomelijks leek me. Even een pleister op de wonde, en hupsakee, de volgende boom stond al te wachten. Aan de kant van de weg niets dan juichende mensen: ga ervoor meisje, ga ervoor!

Tot een tiental dagen geleden.
Het stopte.
Mijn benen weigerden dienst. Genoeg, schreeuwden ze me toe, genoeg.
Mijn hart stond even stil. Luister, riep het, luister.
Mijn ogen liepen over. Laat los, vroegen ze, laat los.

In een tel die eeuwen leek te duren, boog ik het hoofd, viel op mijn knieën en dronk mijn tranen.

Aan de kant van de weg stonden de mensen van daarnet nu stil naar me te kijken. Hun blikken warm. Hun hele wezen op de uitkijk, als een troep giraffen die als vanzelfsprekend hun drinkende maatje beschermen. Ik buig opnieuw het hoofd, deze keer uit dankbaarheid. Wat een genade.

…

Ziraffa is even toe aan een verkwikkende winterslaap. Het ideale moment om af te werken wat afgewerkt moet worden, te beëindigen wat beëindigd moet worden, passie te herontdekken en zo de savanne klaar te maken voor nieuw leven, een nieuwe geboorte.

Misschien toon ik me in de ogen van sommigen kwetsbaar door hier zo open en bloot te schrijven over een falen, een inzinking, een periode van diepe herbronning… Het zij zo. Naar mijn gevoel heeft deze wereld nood aan mensen die durven falen. J.K. Rowling is het met me eens: haar speech aan de kersverse afgestudeerden van Harvard vertelt over ‘the benefits of failure’…

Het begon donderdag, met het scherm van mijn laptop. Duim ietsje op de verkeerde plaats en hupsakee, mijn scherm werd wit, groen, zwart. Degenen onder jullie die ooit iets dergelijks meemaakten, zullen me helemaal begrijpen wanneer ik zeg: ‘Aaaaaaaaaaaaaaargh’! De stemmen die op dat moment door je hoofd spoken zijn oorverdovend. ‘Alles wie ik ben, alles wat ik doe, alles wat ik weet en iedereen die ik ken zit in dat rotding!’, schreeuwen ze. Het hele Zen-Nu-Bewustzijn stroomt met bakken uit deuren en vensters, alle rust is in één klap verdwenen.

Een half uur later zit ik op de bus op weg naar de mac-winkel te staren uit het raam. Mijn oog valt, uiteraard, op een boeddha beeld. Het staart me mysterieus lachend aan. Ik glimlach terug. En in die split seconde van ruimte tussen paniekgedachten door, voel ik alternatieven en oplossingen opborrelen uit mijn brein. De barst in mijn scherm wordt een barst in mijn hoofd. En achter die barst ligt een wereld van mogelijkheden. Ik proef er voorzichtig even van. Haal er wat realistische acties uit. En sluit hem dan weer. Te eng.

Ik had beter moeten weten. Het is elementaire Carglass wijsheid: diepe barsten gooi je niet zomaar even dicht. Ze scheuren verder en verder… tot het glas breekt. Tijdens het weekend is mijn glas gebroken. Ja, ook ik denk nu aan het breken van water. De aankondiging van een nieuw leven. En eigenlijk is dat ook precies wat er is gebeurd. Het glas van veel te hard werken en aan veel te veel verwachtingen willen voldoen heeft zich geopend. Het glas dat in de naam van het Nu het hele Nu links liet liggen, heeft onthuld wat eronder zit : de wereld. Hier en nu. Sta me toe dat ik hier even het glas op hef en het leven laat bruisen Proost.