Life from the Savannah

Mijn scherm is gebroken. Letterlijk. En ook een beetje figuurlijk. Wie zei ook alweer dat wat buiten je gebeurt ook binnen in je gebeurt? Mijn weinig accurate geheugen voor citaten kennende, heb ik een of andere uitspraak van een bijzonder geleerd persoon nu helemaal verkracht, maar zo voelt het nu wel voor me. Binnen in me = buiten me.

Het begon donderdag, met het scherm van mijn laptop. Duim ietsje op de verkeerde plaats en hupsakee, mijn scherm werd wit, groen, zwart. Degenen onder jullie die ooit iets dergelijks meemaakten, zullen me helemaal begrijpen wanneer ik zeg: ‘Aaaaaaaaaaaaaaargh’! De stemmen die op dat moment door je hoofd spoken zijn oorverdovend. ‘Alles wie ik ben, alles wat ik doe, alles wat ik weet en iedereen die ik ken zit in dat rotding!’, schreeuwen ze. Het hele Zen-Nu-Bewustzijn stroomt met bakken uit deuren en vensters, alle rust is in één klap verdwenen.

Een half uur later zit ik op de bus op weg naar de mac-winkel te staren uit het raam. Mijn oog valt, uiteraard, op een boeddha beeld. Het staart me mysterieus lachend aan. Ik glimlach terug. En in die split seconde van ruimte tussen paniekgedachten door, voel ik alternatieven en oplossingen opborrelen uit mijn brein. De barst in mijn scherm wordt een barst in mijn hoofd. En achter die barst ligt een wereld van mogelijkheden. Ik proef er voorzichtig even van. Haal er wat realistische acties uit. En sluit hem dan weer. Te eng.

Ik had beter moeten weten. Het is elementaire Carglass wijsheid: diepe barsten gooi je niet zomaar even dicht. Ze scheuren verder en verder… tot het glas breekt. Tijdens het weekend is mijn glas gebroken. Ja, ook ik denk nu aan het breken van water. De aankondiging van een nieuw leven. En eigenlijk is dat ook precies wat er is gebeurd. Het glas van veel te hard werken en aan veel te veel verwachtingen willen voldoen heeft zich geopend. Het glas dat in de naam van het Nu het hele Nu links liet liggen, heeft onthuld wat eronder zit : de wereld. Hier en nu. Sta me toe dat ik hier even het glas op hef en het leven laat bruisen Proost.