De kwetsbaarheid van een giraf
november 2nd 2008 Posted at Alle rubrieken
1 reactie 
Het is best wel spannend om dit bericht te schrijven. Even spannend als drinken is voor een giraf: om bij het water te kunnen met haar lange tong, moet ze vooroverbuigen en door haar poten zakken. Het ideale moment voor roofdieren om dit anders zo goed als ongenaakbare dier te verrassen. Op je kwetsbaarst zijn wanneer je je laaft aan iets zo levensnoodzakelijk als water… De metafoor zit me als gegoten.
Ja, ik beken, ik ben met gebogen hoofd door de knieën gegaan. De reden was even levensnoodzakelijk als eenvoudig: ik had dorst.
Het was zo makkelijk om het te negeren. Maandenlang. De bomen rond me zagen er zo sappig uit, de regen viel me als vanzelf in de mond, ik at iedere dag mijn buikje rond aan de vele uitdagingen op mijn pad. Oké, af en toe haperde er wel iets, links of rechts, maar niets onoverkomelijks leek me. Even een pleister op de wonde, en hupsakee, de volgende boom stond al te wachten. Aan de kant van de weg niets dan juichende mensen: ga ervoor meisje, ga ervoor!
Tot een tiental dagen geleden.
Het stopte.
Mijn benen weigerden dienst. Genoeg, schreeuwden ze me toe, genoeg.
Mijn hart stond even stil. Luister, riep het, luister.
Mijn ogen liepen over. Laat los, vroegen ze, laat los.
In een tel die eeuwen leek te duren, boog ik het hoofd, viel op mijn knieën en dronk mijn tranen.
Aan de kant van de weg stonden de mensen van daarnet nu stil naar me te kijken. Hun blikken warm. Hun hele wezen op de uitkijk, als een troep giraffen die als vanzelfsprekend hun drinkende maatje beschermen. Ik buig opnieuw het hoofd, deze keer uit dankbaarheid. Wat een genade.
…
Ziraffa is even toe aan een verkwikkende winterslaap. Het ideale moment om af te werken wat afgewerkt moet worden, te beëindigen wat beëindigd moet worden, passie te herontdekken en zo de savanne klaar te maken voor nieuw leven, een nieuwe geboorte.
Misschien toon ik me in de ogen van sommigen kwetsbaar door hier zo open en bloot te schrijven over een falen, een inzinking, een periode van diepe herbronning… Het zij zo. Naar mijn gevoel heeft deze wereld nood aan mensen die durven falen. J.K. Rowling is het met me eens: haar speech aan de kersverse afgestudeerden van Harvard vertelt over ‘the benefits of failure’…
You can leave a response, or trackback from your own site.
Dag Ziraffa
Vrijdag prikkelde je mijn nieuwsgierigheid, dus ben ik maar eens gaan kijken naar wat ‘het falen van een giraf’ en J.K. Rowling dan wel met elkaar, en onrechtstreeks ook met mij, te maken konden hebben. Ik heb dus gelezen en geluisterd en er veel van herkend. Bedankt daarvoor. Ook al is jouw relaas dan anders dan het mijne, toch denk ik dat ik wel min of meer begrijp wat het is om als giraf dorst te hebben. Mijn dorst is een helemaal niet welomlijnde, het is meer zo’n soort gevoel dat al een heel tijdje aanwezig onder de oppervlakte waart en af en toe naar boven komt. Het goeie is, dat ik, anders dan een tijdje geleden, niet meer vloek erop of ertegen vecht. Ik heb eindelijk door dat het me veel dingen kan leren. Dus daar ben ik nu mee bezig. En dat voelt oneindig veel beter dan gewoon verder doen met ‘je best doen’ en voldoen aan de verwachtingen van anderen en jezelf, denken dat dat moet, dat er geen andere weg is. Het fijne is dat ik dankzij dat gevoel een nieuwe levenslust heb ontdekt, authentieker dan tevoren.
Allez, dit is ook kwetsbaar maar ook ik ben nogal geneigd het risico van kwetsbaarheid te relativeren…
Groetjes
Vanessa