skip to Main Content

Jenifer Harper

Ze zat bij ons aan de ontbijttafel. Rond de 80, met rode appelwangen, sprankelende ogen en verhalen die boekdelen spraken over haar gevoel voor humor, haar spirit, haar hunkering naar schoonheid. Wij: een groep singer-songwriters aan de start van een tweedaagse cursus in Woodbrooke, een prachtig Quaker centrum en guest house in het Engelse Birmingham. Zij: ‘Just here for a couple of days to visit some friends, darling. Nice to meet you, what’s your name? Mine is Jenifer, Jenifer Harper.

Meteen na deze korte maar krachtige ontmoeting pende ik snel enkele zinnen over haar neer in mijn notitieboekje – hét onmisbare attribuut van iedereen die het waagt zich singer-songwriter te noemen ;-). Niet wat ze ons met veel vrolijke, bijdehandse en ‘cheeky’ flair had verteld, maar eerder wat ik tussen de lijnen door had begrepen… Jenifer Harper has written a song, but she has no one to sing for, so she’s singing on her own… Ik was niet meteen van plan er iets mee te doen, en toen de workshop begon, was ik het alweer vergeten.

Tot Mo, een van mijn mede-cursisten en een fantastische zangeres, tijdens een vrije oefening naar me toekwam met een gitaar en enkele akkoorden, op zoek naar een tekst. Mijn krabbels over Jenifer schoten me terug te binnen. “Laten we dit eens proberen, voor de grap”, zei ik. Enkele uren later hadden we een song waar de groep ons bij de presentatie in de namiddag een staande ovatie voor gaf. Mooi. Maar nog veel mooier was wat er de volgende dag gebeurde.

Hi, Jenifer, are you leaving? Ik zag haar zitten aan de receptie, met haar koffertje naast de sofa.
Hi there! I am waiting for my son to come and pick me up. How are you darling, have you written any songs?
Well… yes 🙂
En ik heb het haar verteld. Dat ik een lied over haar had geschreven. Maar niet echt over haar, want ik ken haar niet. Maar toch een beetje over haar. Alleszins over iemand met haar naam.
Oh please darling, sing it for me .
En als bij wonder passeerde Mo. En Jack, een super getalenteerde multi-instrumentalist met wie Mo en ik de vorige dag hadden samengewerkt. En Jacob, een fantastische ziel en muzikant die Mo ondersteunde op de gitaar. Dott haalde haar camera boven en ‘we were rolling’… net als de tranen op Jenifers wangen.

Jenifer Harper, listening to ‘her’ song

PS: Nadien schreef Jenifer me enkele prachtige emails. We zijn nog steeds in contact 🙂

Thank you, again, and so much.  I have just arrived home in Newcastle and of course the first thing I have done is played back the recording – what wonderful souvenir, in every sense. The words are lovely and just float with such subtle music and support

To think so much came out of a conversation over breakfast.  You are a very gentle and uncannily accurate observer. There was an uncanny synchronicity in some of your images. On Saturday, while you were writing the song, both lovely red roses and free flying birds (kestrels) were central to a very happy – if exhausting –  day. I look forward to hearing more of your songs and everyone’s music.

Jenifer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top